Dość nietypowo, bo w poniedziałek Galerii Fotografii MCK rozpoczął się wernisaż wystawy. Tym razem można było zobaczyć „Krajobraz podniebny” autorstwa Tomasza Pacana.
Autor urodził się i mieszka w Kielcach. Tu ukończył naukę, wyższe studia techniczne (Politechnika Świętokrzyska w Kielcach, Wydział Budownictwa Lądowego, dyplom 1995 r.). Tu pracuje w zawodzie, powołał i prowadzi własną firmę budowlaną. Fotografuje od kilkunastu lat, należy do grupy kieleckich fotografów „CKF” (od 2002), w roku 2007 został artystą fotografikiem, członkiem ZPAF w Okręgu Świętokrzyskim Związku Polskich Artystów Fotografików w Kielcach.
Od wczesnego dzieciństwa pasją jego życia stały się samoloty. Jak wielu młodych zapaleńców, rozpoczął poznawanie „latającego świata”, wstąpił do modelarni lotniczej, a następnie uprawiał modelarstwo redukcyjne we własnym mieszkaniu. Według Tadeusza Czarneckiego, Tomasza Pacana fascynuje nie tylko sama w sobie maszyna czy pojedynczy jej element, ale przede wszystkim umiejętności pilotów czyniących na pokazach lotniczych niewyobrażalne akrobacje. Autor dotyka owych nieuchwytnych sytuacji, przybliża je na wyciągnięcie ręki. Fotografuje z ziemi wybrane fragmenty pokazu (beczka, pętla, przewrót, ślizg na ogon), tworząc obrazy pełne dynamiki, niepokoju – wyjątkowo sugestywnej ekspresji. Kadr wypełnia pojedynczym obiektem lub ich grupą w ustalonym szyku (schody w prawo lub lewo, ława, kwadrat, romb czy klin). Zamyka je w prostokącie, kwadracie, panoramie – kadrze stosownie dobranym do fotografowanej sytuacji.
Zarówno klasyczny prostokąt czy niewątpliwie trudny, neutralny kwadrat ma poza sobą. Eksperymentuje, odkrywa nowe możliwości. Rzeczywistość postrzega okiem filmowca, stąd panoramiczne ujęcia wyjęte niczym kadry z filmu. Intuicyjna pewność pozwala mu na szybkie wyraziste podejmowanie decyzji. Chwyta to co godne uwagi, czyniąc obraz przejrzysty, posiadający matematyczny porządek, kompozycyjny ład. Unika sztywnej symetrii, tworzy zgrabną i zrównoważoną całość w zakresie tonów jak i kształtów. Mniejszą wyraźnie zarysowaną płaszczyznę samolotu równoważy większą, ale lżejszą optycznie grupą śladów linearnych. Aby zachować równowagę kształtów, pokaźną sylwetę obiektu umieszcza przy jednej krawędzi kadru, pozostałe mniejsze elementy po przeciwnej stronie.
Trudno nie zatrzymać się w świecie wykreowanym przez Tomasza Pacana. Warto obserwować jego „niebo”, ponieważ znajdziemy w nim miejsce i na marzenia i na refleksje.
